نظام هستى حساب و كتاب دارد

... بـالاتـريـن و كـامـل تـريــن مقامى كه قرآن براى انسان قايل شـده است مقام عنداللهـى اسـت ، يـعـنـى انسان به گـونه اى تـرقى مى كند كه بـه حضورالله نايل مى شود و اين بالاترين سير كمالى بشر اسـت و راه رسيدن و زميـنـه رسيـدن بـراى همـه افـراد مهـيـا است .اما طريق نايل شدن به اين مقام عنداللهى چيست ؟ قرآن كريم بهترين و عالى ترين مرحله رسيدن به اين مقام را اين چنين عنوان مى كند كه شخص خود را در همه شئون در مشهد خداى عظيـم و كـريـم بـبـيـنـد و در صـحـنـه بـازرسى قيـامـت بـدانـد .اگـر كسـى معـارفش اين شد كـه خـود را دايـم در محضر حضـرت حق تعالـى و خـدا را ناظر در اعمال خويش دانست در دو جنبه دو دگرگونى ايجاد مى شود، يك بحث عبـادات اوست كه انگيـزه بجـا آوردن عـبـادت يـك انـگـيـزه الـهـى و خدايـى مى شـود؛ نه بـراسـاس دوزخ است نه بر اساس طمع بهـشـت و نـه ترك رذايل در او به واسطه ترس از آتش مى باشد و نه انجام دادن فضايل و ورود در ميـدان فـضـايـل بـه واسطـه طـمـع بهشت .هيـچ كـدام ايـنـهـا نيسـت . تحولى كه در عبادت او ايجاد مى شود اين است كه عبادتش الهى و خدايـى مـى شــود تــا جـايـى كـه بــيــان امــام صادق (ع)گوياى اين مسأله است . فرمودند :» ما خدا را نه براساس تـرس و نه براساس طمع در بهشت عبادت مى كنيم .هيچ كدام اينها در فلـسـفـه عبادت ما و انگيزه عبادت ما نسبت به خداى سبحان راه ندارد . انگيزه عبادت ما به واسطه محبت به ذات حضرت بارى تعالى است«. عـبـادت بــه واسـطـه بـاعـث بـه پــرواز درآمـدن انـســان در مقامات معنـوى «حـب لله » مى شود .در پيمودن اين مرحله قـرآن در سوره يـونس ، آيه ٦١ در ابتداى آيـه خطاب به پيغـمـبـر مى فـرمايـد :» رسول ما هيـچ كـارى را انجـام نمى دهى و هيـچ آيـه اى را بـراى مردم تـلاوت نمى كنى .«

ايـن قسمت مربوط به رسول مكرم اسلام است اما قسمت بعد آيـه مربوط به مـردم است كه مى فـرمايد ::» هيچ عمـلـى را شمـا انجام نمى دهيد مگر آنكـه مـا شـاهـد و ناظر بر اعمال شما باشيم .«آيه ، افراد خـاص را ذكـر نـكـرده بـلـكـه شـامـل مؤمن ، غيرمؤمن ، صالح و غيرصالح مى باشد .اگر انسان ايـن آيه را هضم كند، اگر اين آيه را در زندگى جارى و سارى بدانـيـم بسيـارى از مشـكـلات اخلاقـى از رفـتـارهاى سـوء، اعـمـال زشت و زننده در انسان از بـيـن رفتنى است . حضـرت حق در سـوره توبـه آيـه ١٠٥ خطاب به پيغمبر مـى فـرماينـد : پيغمبر مـا بـه مـردم بگو :ما شـمـا را مى بينيم ، پيغمبر (ص)هم مى بيند، ائمه معصومين (ع)هم مى بينند .«اگر كسى خـودش را اينچنيـن در مـشـهـد حضرات معصومين (عليهم السلام )، در مشهد خداى سبحان ببيند مسألـه تـرك گناه و بريدن از گنـاه و بـيـگـانـه شدن با مـعـصـيـت و آلـودگـى عـمـل سخت و مشكلى نيست .حتـى قرآن مى فـرمايد فـرشتگان هـم مى بينـنـد و ضبط و ثبت مى كنند . الان در علم جديد اثبات كرده اند كـه اشـيــا قــدرت ضـبــط دارنــد .در تحقيقات باستان شناسـى در مـصـر بر روى كـوزه اى با قـدمـت چهـارصـد، پانصد سال توسط دستگاه هاى بسيار ظريف و دقيـق كه هماننـد گـرامافـون سـوزن بسـيـار ظـريـف دارد، صداى خــنــده ، صــداى گـريــه ، صــداى محاورات روزمره را شنيدند .در يـك آزمايشگـاه مـفـصـل بـراى تشخـيـص قـدرت شـنـاخـت و حس گـيـاهـان ، دستگاه هايـى را بـر شاخه ، بـرگ ها، ساقـه ، آوندهاى درختان و گـل هـاى زمينى متصل و تحت آزمايش قرار داده بودند، روى ميز آزمايشگاه خرچنگى شروع به حـركت كـرد و از بالاى مـيـز داخل آبى كه در ظرف در حال جوش بود سقوط كرد .

كارشناسان ملاحظه كردند كه به محض به داخل آب جوش افتادن خرچنگ ، سريع دستگاه هـاى مــتــصــل بــه گــيــاهــان شــروع بــه عـكـس الـعـمــل كـردنـد .شـمـا هـم مى توانيد سبزشدن گياهى را كه در يك فضاى آرام قرار داده ايد، با زرد شدن گياهى كه در كنار تلويـزيـون است و صداهاى نابـهـنـجـارى را مى شـنـود، تجربه كنيد .مشاهده مى كنيد كه اشيا در عالم تشخيص مى دهند . در ادامه آيه قـرآن مى فرمايد ::» و ما يعذب عن ربك من مثقال ذرة «هيچ چيز در جهان تكوين غايـب نيست . چه مـقـدار !بعد مثـقـال و ذره را بيـان مى كند .هرچيزى كه در عالم وزن دارد عنوان مثقال را بر آن مترتب مى كنند . و بعد مى فرمايد حتى ذره ، ذره با چشم غيـرمسلح ديده نمـى شـود نياز بـه نـور دارد .وقتى خورشيد به اتاقتان مى تابد ذرات ريـزى را در تـابــش خــورشـيـد مى بينيد اين مقدار هم مى فرمايد ::» نه از ذره كوچكتـر و نـه از ذره بزرگتـر از كتاب خدا حذف نمى شود .«باورمان شود كه نظـام هستى طـورى است كه همه چـيـز در اين عالم تحت نـظـارت است و همه چيز حساب و كتاب دارد و وقتى انسان اين آيه را باور كرد، طبق آيه ٦٢ به مقام شامخ ولايت مى رسد و ولى خدا مى شـود و وقتى ولى خـدا شـد نـه تـرس و نـه وحشـت در او راه ندارد ...

حجت الاسلام محسن الهى

*صبح صادق دوشنبه* 7 دی 1383